در اول ژانويه 1869  ميلادي ايران به عضويت اتحاديه بين المللي تلگراف در آمد. در سال 1253  اداره تلگراف به وزارت تبديل و « عليقلي خان مخبرالدوله » نخستين وزير تلگراف شد.

پس از جنگ جهاني اول و پديد آمدن سيستم هاي جديدتر و سريعتر ارتبايطي، مثل تلگراف بي سيم، دولت انگليس در بهمن 1310  رشته اي تلگراف را كه در تملك خود مي دانست به دولت ايران واگذار كرد.

در فاصله سال هاي 1280  تا 1285  هجري شمسي پنج امتياز ايجاد تلفن  به اشخاص حقيقي ايراني براي مناطق تبريز، مشهد، گيلان و اروميه داده شد كه  پنجمين و مهم ترين آن امتيازي بود كه در سال 1282  هجري شمشي به وساطت « ميرزا علي اصغر خان اتابك » به « دوست محمد خان معيرالممالك » واگذار شد، كه غير از چهار نقطه پيش گفته، تمام كشور را در بر مي گرفت.

در سال 1285  تلفن بين شهري تهران- قلهك و تهران- تجريش ( پايتخت كشور ) شروع به كار كرد. سي سال بعد اين ارتباط بين  24  شهر برقرار شده بود.

عصر ارتباطات و مخابرات بي سيم از سال 1303  در ايران آغاز شد. نياز به امكان تماس دائم با جهان باعث شد كه وزارت جنگ آن زمان يك دستگاه فرستنده موج بلند 20  كيلوواتي براي تهران و شش دستگاه موج بلند 4  كيلوواتي براي تبريز، كرمان، كرمانشاه و خرمهر به شوروي سفارش دهد. ايجاد خطوط ارتباطي ماكروويو به دليل كاربردهاي گسترده اش در خدمات ارتباطي بين شهري و بين المللي در سال 1345  و ارتباط آن از طريق شبكه 3800 كيلومتري بين آنكارا، تهران و كراچي برقرار شد. شبكه ماكروويو كشور نيز از سال 1351  فعاليت خود را آغار كرد. بالاخره با گشايش اولين ايستگاه زميني در اسدآباد همدان در سال 1348  ايران وارد عصر نوين ارتباطات و مخابرات يعني عصر ماهواره شد.

ايستگاه زميني ماهواره اسدآباد از طريق دو مدار همزماني ( ارتفاع حدود 36000 كيلومتري زمين ) كه يكي بر روي اقيانوس اطلس و ديگري اقيانوس هند قرار دارد ارتباط تلفني، تلفكس و ... مشتركين را با سراسر دنيا برقرار مي ساخت.

در سال 1350 اولين خط تلفن خودكار بين تهران، اصفهان و شيراز برقرار شد و بتدريج ساير مراكز استان ها و شهرستان ها نيز با استفاده از سيستم هاي خودكار با هم تماس گرفتند. لازم به ذكر است كه اين سيستم ها اغلب آنالوگ بودند تا اينكه در سال 1363 سيستم ديجيتال وارد شبكه مخابراتي شد و مركز تلفن دانشگاه اولين مركزي بود كه به اين سيستم مجهز گرديد. در پي اين اقدامات، توسعه سيستم ديجيتال روند سريع تري به خود گرفت بنحوي كه در سال 1368 استفاده از سيستم ديجيتال عملياتي شد و دومين مركز ديجيتال بين المللي نيز در سال 1369 راه اندازي گرديد.