تعطیلی...

«به نام خدا»
خدمت دانشجویان رشته برق مخابرات ورودی 88 عرض میکنم که کلاس دکتر حیدری در روز پنج شنبه (89/07/29) برگزار نمیشود.

( منظور کلاس مدار الکتریکی و ریاضی مهندسی می باشد)
این خبر در عصر روز چهارشنبه توسط خانم حاجی مظفری به اطلاع رسید.

معادلات ماکسول

سلام. بعد مدت ها که فرصتی برای گذاشتن مطلب در وبلاگ پیش اومد فکر کردم بد نیست این مطلب در مورد معادلات ماکسول باشه!

اگه به این موضوع علاقه مند هستید لطفا به ادامه مطلب بروید.......

ادامه نوشته

قطعه شناسی

جلسه بیستم:

بعد مدت ها سلام ببخشید از این تاخیر چند هفته ای سرم خیلی شلوغ بود نمی رسیدم جلسات را بگذارم

 

 

در ادامه مطلب ببینید...

ادامه نوشته

ابشار اتش...

آبشار آتشین- پارک ملی یوسمتی
این مکان سال 1890 به نام پارک ملی شناخته و معرفی شد. اینجا مشهورترین مکان زمین از لحاظ زمین شناسی، چشمه‌ها‌ی آب گرم و آبشارها محسوب می‌شود و آبشار «آتشی» منطقه ال زیباترین چشم انداز این منطقه است.
چشم انداز فوق العاده این آبشار به خاطر بازتاب نور خورشید که از زاویه خاصی به آن می‌تابد ایجاد می‌شود.این منظره نادر را تنها میتوان در دوره ۲ هفته ای در اواخر فوریه مشاهده کرد.برای گرفتن چنین صحنه فوق العاده ای عکاس اغلب باید متحمل سالها صبر و رنج شود. دلیل این انتظار نیز این است که پیدایش این صحنه بستگی به برخی عوامل طبیعی دارد که در همان زمان باید به وقوع بپیوندد، پس شانس هم باید با عکاس یار باشد!
اولین عامل مربوط به شکل گیری آبشار ابی است که از آب شدن برف و یخی که از بالای کوه می‌آید تامین می‌شود. این یخ‌ها‌ بین ماه‌ها‌ی دسامبر و ژانویه تا آخر فوریه آب می‌شوند تا موقعی در اواخر فوریه که هیچ برفی برای آب شدن باقی نمی‌ماند.
عامل دوم مربوط به زاویه خاصی است که خورشید باید با آن درجه بر آبها بتابد تا چنین منظره ای پدیدار شود. موقعیت خورشید باید دقیقا در یک نقطه خاص در آسمان باشد. این اتفاق نیز فقط در ماه فوریه و چند دقیقه کوتاه در هنگام تاریکی شب روی می‌دهد.پس اگر روزی که اسمان ابی است به انجا بروید یا اگر عامل مزاحمی جلوی خورشید را بگیرد از دیدن چنین منظره ای محروم خواهید شد. بد نیست این حقیقت را نیز بدانید که آب و هوای پارک ملی اغلب اوقات غیر قابل پیش بینی است.پس لازم است شرایط سختی که عکاس برای گرفتن این عکسها متحمل شده را درک کنید!!

        

قطعه شناسی...

جلسه نوزدهم:

 

در ادامه مطلب ببینید

 

ادامه نوشته

سیاره ای دیگر برای زندگی(شاید...!)

کشف یک سیاره مشابه زمین،‌ که احتمالا از آب و سنگ تشکیل شده و اتمسفر دارد، ‌امیدهایی تازه برای یافتن حیات در کهکشان پدید آورده است. حجم این سیاره 19 برابر زمین است، اما تنها 6.5 بار از زمین سنگینتر است

به گزارش پاپ‌ساینس، این سیاره اولین ابرزمینی است که اتمسفر دارد و احتمال بالایی وجود دارد که روی سطح آن آب نیز وجود داشته باشد. ابرزمین‌،‌ به سیاره‌هایی گفته می‌شود که از زمین بزرگ‌تر و از سیاره‌های گازی کوچک‌ترند. این ابرزمین، ‌در مقایسه با سایر سیاره‌هایی که در یک منظومه شمسی واقع شده‌اند،‌ بسیار به زمین شبیه‌تر است. جالب این‌جاست که ستاره‌شناسان این سیاره را با یک تلسکوپ کاملا معمولی و آماتوری پیدا کرده‌اند که در هر خانه ای ممکن است پیدا شود.

این سیاره تازه، به دور یک ستاره کوتوله قرمز می‌گردد و در فاصله 40 سال نوری از زمین، فقط زمانی از روی زمین قابل رویت است که هنگام چرخش به دور ستاره از مقابل این ستاره قرمز عبور کند. ستاره‌شناسان توانستند اندازه و جرم این سیاره را اندازه‌گیری کنند و حتی امیدوارند که مواد شیمیایی سازنده اتمسفر آن را از روی نور بازتاب شده از سیاره و به کمک تلسکوپ فضایی هابل شناسایی کنند.

دانشمندان اغلب،‌ ابرزمین‌ها را به طور غیرمستقیم،‌ از روی تاثیری که بر ستاره‌های منظومه خود  دارند پیدا می‌کنند. اما حالا این سیاره جدید،‌ که GJ 1214b  نامیده شده،‌ در کنار CoRoT-7-b (ابرزمینی دیگری که چندی پیش به طریقی مشابه کشف شد)، تنها دو ابرزمینی هستند که مستقیما هنگام چرخش دور ستاره خودشان دیده شده‌اند و بدین ترتیب برای ستاره‌شناسان شرایط استثنایی پدید آوردند که به بررسی آن‌ها بپردازند.

 

ادامه نوشته

مشاهده ي نيويورك از لندن با Telectroscope

با تلسکوپي كه در تصوير مي بينيد مردم لندن قادرند بطور زنده نیویورک را ببینند!
این تلسکوپ عظیم که در لندن ساخته شده است با آینه هایی که در زیر اقیانوس آتلانتیک کار گذاشته شده است تصاویر نیویورک را برای لندنی ها قابل مشاهده می کند.

پائول جرج، مهندسی است که این تلسکوپ عظیم را طراحی کرده است. وی هدف از طراحی این تلسکوپ را که روي آن نام تلکتروسکوپTelectroscope) ) نهاده است، جامه عمل پوشاندن به آرزوی پدر بزرگش مبنی بر دیدن مردم نیویورک از سوی مردم لندن را عنوان کرده است.

و چه پیشرفت های قابل تحسینی...